Aby chronić pomieszczenia czyste przed zanieczyszczeniem pochodzącym z przyległych obszarów o niższej czystości, należy:

  • W pomieszczeniu czystym utrzymywać wyższe ciśnienie statyczne niż w przylegających obszarach, LUB
  • Kontrolować prędkość strumienia powietrza na ścieżkach wypływu pomiędzy przestrzeniami o różnej czystości tak, aby powietrze przepływało z obszarów o wyższej czystości do stref o niższej czystości, LUB
  • Wykorzystać nieprzepuszczalną przegrodę fizyczną.

 

Podstawowe sposoby wydzielenia pomieszczenia czystego lub strefy czystej

 

METODA 1. Zasada wyporowa (mała różnica ciśnienia, wysoki przepływ powietrza)

 

Mała różnica ciśnienia statycznego może skutecznie rozdzielać strefę czystą i przylegający obszar o niższej czystości, np. z wykorzystaniem nieturbulentnego „wyporowego” przepływu powietrza, np. o prędkości wyższej niż 0,2 m/s. Stosując tę zasadę należy zachować kierunku przepływu strumienia powietrza od strefy czystej w kierunku obszaru o niższej czystości.

 

METODA 2. Rozwiązanie wykorzystujące różnicę ciśnienia (duża różnica ciśnienia, mały przepływ powietrza)

 

Różnica ciśnienia występuje na przegrodzie pomiędzy strefami czystymi w kierunku od obszaru czystego do obszaru o niższym poziomie czystości. Aby zapobiegać zmianie kierunku przepływu strumienia powietrza (przepływ odwrotny), zaleca się zapewnienie wystarczająco dużej i stabilnej różnicy ciśnienia, ale która jednocześnie umożliwi swobodne otwieranie drzwi i nie doprowadzi do niepożądanego przepływu krzyżowego spowodowanego turbulencjami. Z tego względu różnicę ciśnień między pomieszczeniami czystymi różnych klas czystości lub pomiędzy obszarami niesklasyfikowanymi zazwyczaj ustala się na 5 – 20 Pa.

Dla wykazania skuteczności metody przepływu wyporowego oraz metody wykorzystującej różnicę ciśnienia może być zastosowany test dymny (wizualizacja przepływu), wykonywany jako test niezależny lub jako element kwalifikacji pomieszczenia czystego.